بيماري پيروني اولين بار توسط دانشمندي به نام فالوپيوس در سال 1561 ميلادي گزارش شد ولي در سال 1743 توسط جراح مشهور فرانسوي، پيروني، کامل‌تر بيان شد و بيماران مرد با مشکل انحناي آلت به اين عنوان معرفي شدند....

بين20 تا 40 درصد مردان مبتلا به بيماري پيروني دچار اختلال در نعوظ مي‌شوند و 70 درصد مبتلايان اختلالات قابل توجه رواني از خود نشان مي‌دهند. اخيرا ميزان شيوع بيماري پيروني افزايش يافته است که مي‌تواند به علت مصرف داروهاي ايجادکننده نعوظ باشد. به طور کلي، بسياري از بيماران از پذيرش درمان اجتناب مي‌کنند. در مطالعات اخير، شيوع بيماري پيروني در مردان زير 40 سال 2/8 درصد گزارش شده است.

بيماري پيروني يكي از مشكلات باليني است كه مردان ميانسال و مسن را مبتلا مي‌كند. اين افراد معمولا از درد، تغيير شکل آلت هنگام نعوظ و کوتاهي طول آن شکايت دارند. معمولا سن شيوع بيماري بين 40 تا 70 سالگي است و با افزايش سن، شيوع آن بيشتر مي‌شود. در اغلب مطالعات، اين بيماري در سن 50 سالگي تشخيص داده مي‌شود. بسياري از بيماران مبتلا به پيروني شكايت خاص باليني ندارند ولي گاهي بيمار به علت نعوظ دردناك، انحناي آلت تناسلي و نعوظ ضعيف در قسمت جلوتر از محل ايجاد ضايعه به پزشك مراجعه مي‌كند. ممكن است انحنا و يا درد ايجاد شده موقع نعوظ به‌قدري شديد باشد كه مانع ايجاد رابطه زناشويي رضايت‌بخش شود. در برخي موارد، بيمار يك توده نرم در بدنه آلت خود احساس مي‌كند. در بيماري پيروني، در زماني كه آلت در وضعيت نعوظ قرار ندارد، بيمار هيچ‌گونه دردي را ذكر نمي‌كند. بيماران عمدتا نگران اين هستند كه مبادا اين ضايعه عارضه بدخيمي در آلت باشد. لازم است به بيمار اطمينان داد كه اين توده هيچ‌گونه بدخيمي يا زمينه سرطاني شدن را در پي ندارد و به عبارتي جزو ضايعات خوش‌خيم به حساب مي‌آيد.

چه علايمي دارد؟

در معاينه، معمولا يک پلاك پوستيِ سفت و فيبروتيك با حدود مشخص در بدنه آلت لمس مي‌شود كه اندازه آن متغير است. اين پلاك عامل اصلي ايجاد درد و انحراف آلت به طرف محل پلاك است. پلاك معمولا در قسمت پشتي آلت در خط وسط قرار دارد. در برخي بيماران ممكن است چند پلاك ايجاد شده باشد و بيمار توده‌هاي سفت متعددي را احساس كند. در موارد شديد به علت رسوب مواد كلسيمي، پلاك به شدت سفت مي‌شود و در تصوير راديولوژي نيز مي‌توان آن را مشاهده كرد.

علت بروز اين بيماري چيست؟

اگر چه علت بيماري پيروني هنوز نامشخص است اما از نظر بافتي ضايعه خطرناكي محسوب نمي‌شود و تغييرات ايجاد شده عمدتا مشابه يك ضايعه التهابي شديد است. عواملي مانند ضربه، عفونت، تصلب شرايين، عوامل ژنتيکي، مصرف سيگار، بيماري ديابت، بالا بودن چربي خون و افزايش فشار خون، سابقه جراحي آلت، مصرف دارو، سابقه فاميلي بيماري پيروني به عنوان زمينه‌هاي ايجادكننده و يا تشديدكننده بيماري مطرح هستند. مشخص شده است افرادي که بيماري پيروني دارند در مقايسه با مردان متاهل هم‌سن خود، تعداد نزديکي بيشتري داشته‌اند يا از نزديکي‌هاي خشني برخوردار بوده‌اند که احتمال ضربه به آلت در آنها بيشتر بوده است. به عبارتي، مي‌توان گفت بيماري پيروني يک بيماري بافتي مرتبط با سن است که در بيماران با تمايلات جنسي زياد، اتفاق مي‌افتد. ناتواني جنسي ممكن است همراه بيماري در مردان مبتلا ديده شود كه عمدتا منشأ اين ناتواني جنسي روحي رواني است و هنوز رابطه آن به‌طور مستقيم با بيماري پيروني تاييد نشده است. بسياري از بيماران به علت اثر رواني بيماري، دچار اختلال در نعوظ مي‌شوند. در مطالعات مختلف، همراهي بيماري‌ پيروني با ناتواني جنسي در 75 تا 100 درصد موارد گزارش شده است.

چه بايد کرد؟

درمان دارويي قطعي براي بيماري پيروني وجود ندارد. اين بيماري در 50 درصد موارد، پس از يك تا يك‌سال‌‌‌‌‌‌‌ونيم خودبه‌خود بهبود مي‌يابد. در ابتداي بيماري، تحت نظر گرفتن بيمار و حمايت‌هاي عاطفي از بيمار توصيه مي‌شود. پزشكان از داروهايي نظير ويتامينE و يا قرص‌هاي پاراآمينوبنزوييك اسيد و گاهي تزريق كورتون به داخل ضايعه نيز استفاده مي‌كنند كه موفقيت كمي در درمان بيماري داشته است. اخيرا نيز از دستگاه واكيوم براي برطرف كردن انحناي آلت استفاده مي‌شود. واکيوم وسيله‌اي است که جهت درمان اختلالات نعوظ مورد استفاده قرار مي‌گيرد و استفاده درماني از آنها براي مردان مبتلا به ناتواني جنسي بي‌خطر است. به‌ندرت بيماران به روش‌هاي جراحي و برداشتن پلاك نياز پيدا مي‌كنند. بررسي‌هاي راديولوژيك يا آزمايشگاهي در اين بيماران توصيه نمي‌شود و تاثيري در روند تشخيص و يا درمان بيماري ندارد.

به‌طور خلاصه مي‌توان گفت بيماري پيروني بيماري خوش‌خيمي است و در بسياري از مردان نياز به درمان ندارد و لازم است به بيمار اطمينان داده شود كه برجستگي و سفتي كه در روي آلت خود احساس مي‌كند يك تومور بدخيم نيست و نمي‌تواند موجب ناتواني جنسي در وي شود. ولي در برخي از افراد درمان دارويي لازم است و تنها در گروه کوچکي شدت انحناي آلت به حدي مي‌رسد که مانع نزديکي مي‌شود. در برخي موارد بيماري پيروني را همراه با برخي بيماري‌ها گزارش کرده‌اند.
salamatiran,com